W projekt zaangażowali się uczniowie klas 3a, 3b oraz 1c i 1d. Młodzieży w tych twórczych działaniach aktywnie towarzyszyła Wioletta Włodarczyk. Mury bibliotek stworzyły wyjątkową przestrzeń wymiany doświadczeń między tymi, którzy ,,Lalkę" mają już przeczytaną, a pierwszoklasista mi, dopiero wkraczającymi w świat zawiłej klasyki.
Metoda przekładu intersemiotycznego – gdy sztuki rozmawiają ze sobą
Głównym założeniem metodologicznym warsztatów był przekład intersemiotyczny, czyli tłumaczenie kodu jednego systemu znaków na inny – w tym przypadku z języka literatury na język obrazu, malarstwa i filmu. Młodzież nie uczyła się suchej teorii. Zamiast tego aktywnie sprawdzała, jak realistyczne opisy Bolesława Prusa rezonują z reporterskim autentyzmem i grą światłocienia na płótnach Aleksandra Gierymskiego. Kadry powieściowe zestawiano również z dwiema wielkimi adaptacjami filmowymi: klasyczną, pełną melancholii wizją Wojciecha Jerzego Hasa z 1968 roku oraz najnowszą, zrealizowaną z wielkim rozmachem superprodukcją Macieja Kawalskiego Lalka (2026).
Zaskakujące interpretacje młodzieży
Praca w grupach wyzwoliła w uczniach ogromne pokłady kreatywności. Zaskakujące i niezwykle dojrzałe okazały się przygotowane przez nich materiały, w których poddano analizie psychologię bohaterów, złożony i trudny los kobiet w XIX wieku oraz wielowymiarowy obraz Warszawy – od salonów arystokracji po nędzę Powiśla. Młodzież udowodniła, że problemy poruszane przez Prusa nic nie straciły na aktualności.
Edukacyjny eksperyment dopełniło wykorzystanie nowoczesnych narzędzi. Za pomocą aplikacji CapCut uczniowie montowali własne, krótkie etiudy filmowe, hasła zachęcające rówieśników do sięgania po literaturę.
W centrum zawsze człowiek i tekst
Choć warsztaty mieniły się nowoczesnością, multimediami i technicznymi nowinkami, ich twórczyni mocno akcentowała to, co w edukacji humanistycznej najważniejsze.
,, Wprowadzanie nowoczesnych narzędzi do analizy dzieła literackiego ma sens tylko wtedy, gdy pomaga nam ono głębiej wejść w strukturę samego tekstu. Moim celem było pokazanie młodzieży, że niezależnie od tego, czy używamy smartfona, płótna malarskiego czy kamery filmowej, punktem wyjścia i najtrwalszą bazą ludzkiego doświadczenia pozostaje zawsze słowo pisane i rzetelna lektura". – podkreśla autorka warsztatów, dr Barbara Głogowska-Gryziecka.
Współpraca Miejsko-Powiatowej Biblioteki Publicznej w Garwolinie i biblioteki szkolnej pokazała, że nowoczesna edukacja polonistyczna nie musi być nudna. Dzięki interdyscyplinarnemu podejściu garwolińska młodzież zyskała nie tylko cenną wiedzę maturalną, ale przede wszystkim narzędzia do krytycznego i twórczego odbioru otaczającej ich kultury.
mat. pras.
Napisz komentarz
Komentarze